×
Zobowiązania korporacyjne w zakresie zrównoważonego rozwoju wywołały znaczne zapotrzebowanie na plecaki laptopowe wykonane z materiałów pochodzących z recyklingu. Zespoły zakupowe dużych przedsiębiorstw coraz częściej są zobowiązane do zakupu produktów zawierających udokumentowaną ilość materiałów pochodzących z recyklingu — dostawcy odpowiedzieli na to falą ofert produktów oznaczonych jako „z recyklingu”.
Problem polega na tym, że oznaczenie „z recyklingu” na etykiecie produktu może oznaczać praktycznie wszystko. Może oznaczać 100-procentową zawartość materiałów pochodzących z recyklingu po zużyciu przez konsumenta, certyfikowaną przez uznany niezależny podmiot. Może też oznaczać niewielki udział włókien pochodzących z recyklingu zmieszanych z konwencjonalnym poliestrem, bez jakiegokolwiek niezależnego weryfikowania. Zakupujący, którzy akceptują takie oznaczenie bez weryfikacji jego prawdziwości, narażają się na oskarżenia o greenwashing oraz niepowodzenia w audytach dostawców.
Poliestrowe materiały z ponownie przetworzonego polietylenu tereftalanu (rPET) wytwarza się, topiąc zużyte plastikowe opakowania — głównie butelki PET — i ponownie ekstrudując je w włókno poliestrowe. Uzyskane włókno jest funkcjonalnie równoważne nowemu poliestrowi pod względem większości parametrów użytkowych. Tkanina rPET o gęstości 600D wykazuje porównywalną odporność na ścieranie, wytrzymałość na rozciąganie oraz stabilność pod wpływem promieniowania UV jak nowy poliester o tej samej gęstości.
Korzyści środowiskowe wynikają z odwrócenia ścieżki odpadów plastikowych z wysypisk oraz ograniczenia energochłonnego procesu produkcji nowego poliestru z ropy naftowej. Produkcja tkaniny rPET o gęstości 600D wymaga około 30–50% mniej energii niż produkcja odpowiednika z nowego poliestru, w zależności od efektywności energetycznej konkretnego zakładu produkcyjnego.
Dostępny jest również ponownie przetworzony nylon (rPA6), lecz jest on rzadszy w produkcji plecaków laptopowych ze względu na wyższy koszt i bardziej ograniczoną sieć dostaw. Oferta jego właściwości użytkowych jest równoważna właściwościom rPET.
Global Recycled Standard (GRS) to najbardziej rozpoznawalny certyfikat potwierdzający zawartość surowców wtórnych. Certyfikacja GRS oznacza, że niezależna strona zewnętrzna przeprowadziła audyt łańcucha dostaw i potwierdziła, że określony odsetek materiału pochodzi rzeczywiście ze surowców wtórnych.
GRS nie gwarantuje właściwości użytkowych produktu. Certyfikuje wyłącznie pochodzenie surowców wtórnych. Tkanina certyfikowana wg standardu GRS może nadal mieć niską gęstość włókien, słabo naniesioną powłokę i być nieodpowiednia jako zewnętrzna warstwa torby na laptopa — certyfikat dotyczy wyłącznie stwierdzeń dotyczących zrównoważonego rozwoju, a nie wytrzymałości.
Gdy dostawca pokazuje Ci certyfikat GRS, zapytaj, którego podmiotu dotyczy ten dokument. Certyfikat zakładu produkującego tkaniny wg standardu GRS potwierdza, że tkanina zawiera surowce wtórne. Certyfikat fabryczny wg standardu GRS potwierdza, że zakład poprawnie obsługuje certyfikowane materiały w procesie produkcji. Oba rodzaje certyfikatów mają znaczenie; posiadanie jedynie certyfikatu fabrycznego bez certyfikatu zakładu produkującego tkaniny pozostawia stwierdzenie dotyczące zawartości surowców wtórnych niezweryfikowane na poziomie źródła.
„Wykonano z materiałów wtórnych” to najmniej restrykcyjne stwierdzenie — technicznie spełnione jest już przy zawartości 1% materiału wtórnego. „Wykonano z 100% materiałów wtórnych” powinno oznaczać, że cały produkt (tkanina zewnętrzna, podszewka, wypełnienie i elementy metalowe) składa się z materiałów wtórnych, co jest niezwykle rzadkie i wymaga szczegółowej weryfikacji.
Standardowa praktyka branżowa w przypadku wiarygodnych deklaracji dotyczących zawartości materiałów wtórnych: tkanina zewnętrzna to 100% rPET, podszewka to rPET, a elementy metalowe są wyłączone z deklaracji zawartości materiałów wtórnych (certyfikacja zawartości materiałów wtórnych w elemencie metalowym jest rzadka i skomplikowana). Taka konfiguracja pozwala na wiarygodne stwierdzenie, że „zewnętrzna tkanina i podszewka wykonane są z 100% poliestru wtórnego”.
Zażądaj raportu z badań tkaniny dokumentującego procentową zawartość materiału wtórnego, a nie tylko marketingowej deklaracji. Wiarygodne fabryki tkanin dostarczają takich dokumentów jako standardową część certyfikacji swoich produktów.
Zażądaj numeru certyfikatu GRS i zweryfikuj go w bazie danych GRS (Textile Exchange prowadzi publiczny rejestr). Certyfikaty powinny zawierać nazwę podmiotu certyfikowanego, kategorie certyfikowanych produktów oraz okres ważności certyfikatu.
Zapytaj, które konkretne komponenty są objęte stwierdzeniem dotyczącym treści surowców wtórnych, a które nie. Najczęściej certyfikowane są: materiał zewnętrznej obudowy, podszewka oraz paski pasków na ramię. Zamek błyskawiczny, elementy metalowe, piankowa wkładka i nić rzadko podlegają certyfikacji — co jest akceptowalne, o ile stwierdzenie dokładnie odzwierciedla, które elementy faktycznie zawierają surowce wtórne, a które nie.
Dokumentuj stwierdzenia dotyczące treści surowców wtórnych w swoim zamówieniu zakupowym i poproś dostawcę o uwzględnienie w dokumentacji jakościowej konkretnego certyfikatu GRS dla każdej partii produkcyjnej.
Gorące wiadomości
EN
